Μόλις τελείωσε ο αγώνας της εθνικής. Σε ένα ημιαδιάφορο ματσάκι από πλευράς θεάματος μπορώ να παρατηρήσω δύο πράγματα μόνο. Το πρώτο είναι η εναλλαγή συναισθημάτων στην καφετέρια από τη στιγμή που μπήκε το γκολ της εθνικής, μέχρι το κοντινό στον σκόρερ! Πάλι ο Χαριστέας έβαλε γκολ? μέχρι το 2040 θα τον τρώμε στην μούρη, δεν θα βγει από την εθνική ούτε με πατερίτσες.
Θα ήθελα κυρίως να σταθώ στον τρόπο με τον οποίο πανηγύρισε το γκόλ ο Άγγελος. Τόσο καιρό έχουμε δεί όλων των ειδών τους πανηγυρισμούς, τραινάκια στο γρασίδι, να σκουπίζουν το παπούτσι του σκόρερ, νανουρίσματα μωρού, αφρικανικούς χορούς, αλλά και πιο προσωπικές στιγμές των πρωταγωνιστών, αφιέρωση στη γυναίκα με φιλί στη βέρα, το εριστικό σςςςς στην εξέδρα σε εκτός έδρα, αφιέρωση σε κάποιον φίλο, τεντωμένο χέρι στον προπονητή (”είδες που αξίζω εντεκάδα?”) και χίλιους δυο άλλους φαντάζομαι. Για άλλη μια φορά ο Άγγελος πρωτοτύπησε, και πανηγύρισε το γκολ φιλώντας τον καρπό του. Αυτή η αινιγματική κίνηση με συγκλόνισε και αναρωτιέμαι γιατί? Ειλικρινά δεν έχω ύπνο, και θα ήθελα πριν οι μελοντικοί ιστορικοί του ποδοσφαίρου περάσουν και αυτόν τον πανηγυρισμό στο χρυσό τους βιβλίο να εξιχνιάσουμε τα κρυμένα νοήματα…
