Το ότι θα έφτανα να γράψω για την ΑΕΚ δεν το πέρίμενα…
Θυμαμαι στο δημοτικό, όταν η ΑΕΚ σήκωνε το τελευταίο της πρωτάθλημα, μέσα στην τάξη είχαμε και τρεις ΑΕΚτζήδες οι οποίοι ήταν περιχαρείς. Τυχαία ξαναπέτυχα στον δρόμο τον έναν από αυτούς και όταν τον ρώτησα πως βλέπει την ΑΕΚ μου απάντησε: “μεγάλες πίκρες…”
Ο ΑΕΚτζής φίλαθλος είναι ο μόνος που έχει δει την ομάδα του να βγαίνει τακτικά νωρίς από το κυνήγι του τίτλου, να αποκλείεται στο κύπελλο από τους ταπεινότερους των ταπεινών, και κυρίως έχει δεί το γήπεδο του να γκρεμίζεται. Πιστεύω πως αυτό το τελευταίο είναι το μέγιστο πλήγμα για το γόητρο μιας ομάδας, καθώς πλέον η ιστορική της έδρα ειναι οικόπεδο.
Ο αποκλεισμός από τον θρασύβουλο ήταν άλλη μια σταγόνα από το κώνειο που πίνει φέτος η άεκ. Εκτός στόχων από τον οκτώβρη είχε να βρεθεί χρόνια. Ειδικά σε μία χρονιά που διαφημιζόταν πολύ μέσω του φίλα προσκείμενου της τύπου ότι “πάει για πρωτάθλημα” και ότι “με αυτό το υλικό θα δούμε παπάδες”. Ίσως αυτή η διαφήμιση να ήταν το χειρότερο, γιατί ανέβασε τις απαιτήσεις του κόσμου
Το σίγουρο κατ’εμέ ειναι πως για τον αποκλεισμό από το κύπελλο φταίνε αποκλειστικά και μόνο οι παίχτες. Ναι σίγουρα οι ευθύνες του προπονητή μπλα μπλα μπλα, αλλά όταν βλέπεις τους ακριβοπληρωμένους (σε σχέση με του αντιπάλου) παιχταράδες σου να μαλακίζονται και να μην μπορόυν να βάλουν ένα γκολ, ε τι να κάνει και ο bajevic, 3 αλλαγές έχει μόνο, όχι 11.
